Rynek gramofonów za kilkaset złotych pełen jest modeli, które wyglądają niemal identycznie, a różnią się czymś, czego na pierwszy rzut oka nie widać. Tania konstrukcja bez przyszłości najczęściej zdradza się plastikowym ramieniem, brakiem regulacji siły nacisku i wkładką ceramiczną, której nie da się wymienić na nic sensownego. Dobry gramofon budżetowy ma natomiast ramię z metalu lub sztywnego kompozytu, przeciwwagę ustawianą pokrętłem oraz standardowy montaż wkładki w rozstawie pół cala. To ostatnie jest kluczowe, bo pozwala z czasem wymienić igłę na lepszą, zamiast wyrzucać cały sprzęt.

Drugi sygnał to napęd i sposób przenoszenia drgań. Silnik umieszczony blisko płytowego talerza bez żadnego odsprzężenia potrafi przenosić wibracje wprost na igłę, co słychać jako dudnienie w tle. Poważniejszy producent stosuje pasek lub cichy napęd bezpośredni, a plinta ma na tyle masy, by tłumić rezonanse. Warto też sprawdzić, czy prędkości 33 i 45 obrotów są przełączane mechanicznie, a nie tylko elektronicznie, bo tanie układy często dryfują i płyta zaczyna brzmieć jak przygnieciona. Jeśli szukasz konkretnych modeli w tym przedziale, pomocny bywa rzetelny ranking gramofonów do 1000 zł, który zestawia parametry zamiast samych zdjęć.

Trzeci element to obsługa i dostępność części. Model, do którego za rok nie kupisz paska, igły ani przeciwwagi, jest konstrukcją bez przyszłości, choćby w dniu zakupu grał przyzwoicie. Przed decyzją sprawdź, czy wkładka jest typu MM i czy producent podaje jej parametry, a nie tylko chwali się „czystym analogowym dźwiękiem”. Zwróć uwagę na przedwzmacniacz gramofonowy, wbudowany albo zewnętrzny, bo bez niego nie podłączysz sprzętu do współczesnego wzmacniacza ani głośników aktywnych. Dobry budżetowy gramofon to taki, który po dwóch latach nadal da się naprawić i ulepszyć, a nie taki, który ląduje na elektrośmieciach po pierwszym zużyciu igły.